پایگاه خبری روزنامه عطریاس پایگاه خبری روزنامه عطریاس
۳۱ تیر ۱۳۹۸
گفت و گو با جوانی که سه خودکشی نافرجام داشته است/ هنوز مصمم به خود‌کشی هستم
اجتماعی

گفت و گو با جوانی که سه خودکشی نافرجام داشته است/ هنوز مصمم به خود‌کشی هستم

Virtual editor
4 خرداد 1395
بازدید: 274
نظرات: 0

 

 

۱

 

گروه جامعه، ریحانه قاسمی: مثل همیشه که به دنبال سوژه برای گزارش می‌گشتم؛ اتفاقی در یک تماس تلفنی در جریان موضوعی قرار گرفتم که سراسر بهت و تعجب بود. مگر می شود یک جوان بیست و یک ساله این همه فرصت برای فکر کردن به مرگ داشته باشد، آن هم بدون هیچ ترس و واهمه ای؛ و جالب تر اینکه بعد از سه بار اقدام جدی به خودکشی، هنوز زنده است و هنوز مصمم به انجام آن است. حالا اینجا نشسته و از آن روزها تعریف می کند. رخوت و سکون در چهره ی جوانش به وضوح دیده می شد. تکیده و لاغر بود. بریده بریده حرف می زد. انگار واژه‌ها از خاطرش رفته باشد و یا اینکه با واژه ها قهر باشد. کند و شمرده با بی اعتنایی شروع به صحبت کرد: چندسالی است که از زمان اولین خودکشی ام می گذرد. چیز زیادی از جزئیاتش در خاطرم نیست. ولی یادم هست سه سال پیش بود که به خاطر«‌پوچی زندگی» خودکشی کردم.

سکوت کرد، نگاه سنگینش را به کف اتاق دوخت و گفت:«گرفتار رابطه ای عاشقانه شده بودم که هنوزهم بعد از چند سال تاوان آن را پس می‌دهم، اما لحظه ای به شکوه آن عشق تردید نکرده‌ام. گرچه نتیجه ی مطلوبی از این رابطه نگرفتم اما برای داشتنش خیلی تلاش کردم».

با صدای ضعیفی گفت: « شنیدن کلمه «نه» آشفته و مستاصلم کرده بود. سرزنش های پدر و مادرم هم بر آن اضافه شد و باعث شد به شدت بهم بریزم. از خانه بیرون زدم تا شاید کمی آرام شوم. چندساعتی راه رفتم و فکر کردم»  نفس عمیقی کشید و ادامه داد: در آن لحظه فقط به «نبودن»، به «مردن و تمام شدن» فکر می‌کردم. در ذهنم گذشت که اگر بمیرم نه دیگر او را می بینم و نه دیگر سرکوفت های خانواده ام را می شنوم. «مردن» راحتم می کند، به «آرامش» می رسم. رها شدن از این شرایط آنقدر برایم بزرگ شد تا اولین فرصت پیش آمده را غنیمت دانستم و به دنبال مسکنی رفتم تا تسکین دهد تمام زندگی ام را. سکوت کرد. سکوتی طولانی. لیوان آب را این دست و آن دست کرد، نیم نگاهی به آن انداخت و ادامه داد: هنگامی که به خانه برگشتم انتظار داشتم دیگر سرکوفتی راجع به آن موضوع نشنوم اما حرف‌های پدر و مادرم و سرزنش های دائمی آنها بازهم ادامه داشت. این فضا حسابی کلافه ام کرده بود. سرزنش هایی که باعث شد بر تصمیمم مصمم تر شوم. شام را خورده نخورده بلند شدم و داخل اتاقم رفتم. از آب لیوان جرعه ای نوشید و خیلی تلخ گفت: «هنوز صدای آن قاشق در گوشم هست، قاشقی که با آن ۵۰قرص را در لیوان هم زدم. چشمهایم را بستم و یک نفس، لیوان را سرکشیدم. دراز کشیدم. تصویر سقف در ذهنم و صدای موزیک آن شب در گوشم هنوز دست نخورده باقی مانده است. سعی کردم به چیزی فکر نکنم، اما…» حرفش را قطع کرد، نیشخندی زد و بعد از چند ثانیه سکوت، افکارش را در آن لحظه به زبان آورد: « نیم ساعتی از خوردن قرص ها گذشته بود. پیش خودم فکر کردم شاید او هنوز هم من را بخواهد. از خوردن قرص ها پشیمان شده بودم. شروع به گریه کردم. سرم را چرخاندم تا عکس هایش را روی دیوار ببینم. خواستم بروم سمت تلفن اما بدنم کرخت شده بود. نمی توانستم تکان بخورم. سرم گیج می رفت. پلک هایم را نمی توانستم باز نگه دارم، چشم هایم سنگین شده بودند. با همه ی توانم در مقابل خواب ایستادگی کردم اما بالاخره خوابم برد».

آه بلندی کشید و گفت:«دوهفته بعد چشمهایم را بازکردم. از اطرافیانم شنیدم که این مدت در کما بودم. تا ۶ ماه بعد از آن اتفاق را به خوبی بخاطر ندارم. می دانم که حال و روز خوشی نداشتم. احساس  گیجی و منگی داشتم. تا اینکه …»

بازهم سکوت کرد. نفرت را به خوبی می شد از نگاهش خواند. بریده بریده گفت: « شنیدم ازدواج کرده، شنیدن خبر ازدواجش کلافه ام کرد. آرامش را از من سلب کرد. بی قرار شده بودم. حس می‌کردم دیگر تعلق خاطری به زندگی ندارم. تردیدی به خودم راه ندادم. این بار تعداد قرص ها را بیشتر کردم به امید اینکه دیگر راه برگشتی برایم باقی نماند. قرص‌ها را در لیوان آبی ریختم و قاشق را با ضرب بیشتری به دیواره ی لیوان کوبیدم. همه قرص ها را در چشم بر هم زدنی خوردم. نیم ساعتی طول کشید تا اثر کرد….

اما بازهم یک هفته بعد به هوش آمدم. این بار یکسالی طول کشید تا به روال عادی زندگی برگشتم.»  باصدایی ضعیف، کند و شمرده ادامه داد: دیگر راهی برایم باقی نمانده بود. او رفته بود. من مانده بودم با عمری تلف شده و خانواده ای که هر لحظه سرزنشم می کردند. نمی شد اینطورادامه داد؛ باید مسیر زندگی ام را تغییر می دادم.  به سختی واژگان را انتخاب می کرد: «شرایط روحی خوبی نداشتم. تصمیم گرفتم به سربازی بروم بلکه زندگی ام تغییر کند، اما خدمت در شهری مرزی شرایط را بدتر کرد. شرایط  سخت خدمت در کنار دوری از خانواده به شرایط بد روحی ام دامن زد و باعث شد هربار بیشتر به خلاصی فکر کنم. البته خیلی تلاش کردم تا انتقالی بگیرم، اما نشد که نشد. پدرم معتقد بود دوری از خانواده برایم بهتر است.  اما من دیگر طاقتم طاق شده بود. امیدی به انتقالی هم نداشتم». دستی به سرش کشید و با بی تفاوتی گفت: «‌زندگی برایم اهمیتی نداشت، چندبار تا لبه مرگ رفته بودم. وقتش رسیده بود. این بار باید کار را تمام می کردم. کشیک آن شب نوبت من بود. شب به نیمه رسید. هیچ صدایی در پادگان به گوش نمی رسید. اسلحه را از ضامن خارج کردم، مسلح شد، زیر گلویم گذاشتم و دستم را روی ماشه گذاشتم. چشمهایم را بستم. بدنم داغ شده بود و پاهایم گز گز می کرد. حس می کردم خون در سرانگشتانم یخ زده است اما  لرزش دست هایم را احساس می کردم. زانوهایم توان ایستادن نداشتند، سعی کردم به خودم مسلط شوم. باید تمامش می کردم. ماشه را کشیدم. صدای شلیک اسلحه در فضا پیچید. بوی باروت فضا را پر کرد. گوشم از صدای شلیک گز گز می کرد. اما من هنوز زنده بودم.»  سرش را به نشانه تاسف تکان داد و گفت: «‌افسر نگهبان من را در آن حالت دیده بود. چندبار هم صدایم کرده بود اما من متوجه حضورش نشده بودم. هنگامی که اسلحه را زیر گلویم گذاشته بودم با لگدی آن را پرتاب کرده بود و باعث شده بود گلوله از کنار گوشم رد شود و من باز هم زنده بمانم. افسر نگهبان، همان شب صورت جلسه خودکشی ام را پرکرد و من به بیمارستان اعصاب و روان منتقل شدم». لبخندی زد و گفت:  یک تخت در اتاقی در طبقه پنجم بیمارستان. همه جا حفاظ کشی بود، یک هفته آنجا بودم. به خیال خودشان بعد از یک هفته دیگر به فکر خودکشی نمی افتم اما من در تمام آن روزها و روزهای بعد از آن، لحظه ای از فکر خودکشی بیرون نیامدم»

Virtual editor
روزنامه نگار

ارسال نظر

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شد.

قوانین ارسال نظر
  1. نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  2. نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور منتشر نمی‌شود.
  3. نظرات بعد از ویرایش ارسال می‌شود.
*
*