پایگاه خبری روزنامه عطریاس پایگاه خبری روزنامه عطریاس
28 تیر 1397
گزارش تصویری

غـربـت « امیـر» در خـانه پـدری

سردبیر مجازی
9 شهریور 1393
بازدید: 1,231
نظرات: 2

IMG_۲۰۱۴۰۸۰۶_۱۳۴۹۰۷

IMG_۲۰۱۴۰۸۰۶_۱۳۱۹۵۵

سیاهه ای بد خط به نام مناطق نمونه گردشگری

عطریاس: در لغتنامه معین، معنی کلمه نمونه را سرمشق و الگو آورده اند. با ذکر کلمه سرمشق یاد دوران تحصیلی می افتم که معلم مدرسه برای ماندگاری کلمات در ذهن، آن را به عنوان سرمشق با خطی خوش در بالای صفحه می نوشت و تکلیف شبانه ام را برایم مشخص می کرد. وقتی شروع به نوشتن می کردم هر چه از خط خوش معلم فاصله می گرفتم، کلمه را با خط بدتری می نوشتم، تا جایی که آخرین کلمه تبدیل به سیاهه ای بدخط و بی ارزش می شد. این حکایت در کشور ما یک رسم است و این رسم در مناطق نمونه گردشگری خود را به خوبی نشان می دهد. وقتی قانون ساماندهی مناطق نمونه گردشگری در سال ۱۳۸۳ تصویب شد، در حقیقت یک سرمشق خوش خط برای مسئولان گرفته شد تا مناطق هدف را به طور نمونه ساماندهی کنند. اما اکنون پس از گذشت ۱۰ سال عملا تنها همان سیاهه بد خط از آن قانون به جا مانده است. به عنوان مثال روستای هزاوه در ۱۸ کیلومتری اراک که روزی به عنوان یکی از مناطق نمومنه گردشگری معرفی شد اکنون تنها یدک کش این تعریف است. این قانون که برای توسعه مناطق هدف تصویب شده است مانند تابلوی ابتدای روستای هزاوه بر خاک افتاده و نشان از بی تفاوتی ما به قانون، فرهنگ و تاریخ وطنمان است. در قانون مناطق نمونه گردشگری آمده است: کلیه‌وزارتخانه‌ها، سازمان ها، مؤسسات و شرکت های دولتی مکلفند پس از تأسیس منطقه، خدمات خود را در ورودی‌منطقه ‌ارایه نمایند.

اما با وجود مکلف شدن ارگان ها و سازمان های بسیار، متاسفانه هیچ گونه اقدام موثری در این منطقه صورت نگرفته است. شاید، شاید علت این بی تفاوتی آن باشد که سازمان ها، وظایف خود را بر عهده سازمانی دیگر می دانند. به راستی متولی این همه بی سامانی کیست؟ شاید بهترین تلنگر برای امروز ایران، نامه امیرکبیر به ناصرالدین شاه باشد. امیر کبیر پس از شنیدن خبر ابقای شاهزاده موثق‌الدوله به حکومت قم، نامه ا‌ی به ناصرالدین شاه می‌نویسد با این مضمون: قربانت شوم. الساعه که در ایوان منزل با همشیره‌ی همایونی به شکستن لبه‌ی نان مشغولم، خبر رسید که شاهزاده موثق‌الدوله حاکم قم را که به جرم رشاء و ارتشاء معزول کرده‌بودم به توصیه‌ی عمه‌ی خود ابقا فرموده و سخن هزل بر زبان رانده‌اید. فرستادم او را تحت‌الحفظ به تهران بیاورند تا اعلیحضرت بدانند که اداره‌ی امور مملکت به توصیه‌ی عمه و خاله نمی‌شود.

زیاده جسارت است، تقی.

IMG_۲۰۱۴۰۸۰۶_۱۳۲۸۰۳

میراث امیر، زیر باران ناسپاسی

وزیر مختار انگلیس در زمان امیرکبیر در یکی از نامه های خود می نویسد:« پول دوستی که یکی از صفات بارز ایرانیان است، به هیچ وجه در امیر راهی ندارد.» حتما دلیل اینکه مسئولان هزینه ای را برای مرمت خانه پدری امیر در نظر نمی گیرند به علت احترامی است که می خواهد به صفات امیر در دوری کردن از مال دنیا قائل شوند.

با ثبت ملی این خانه در سال ۱۳۸۹ بسیاری از وطن دوستان امیدوار شدند تا با تبدیل آن به بنیاد نخبگانِ ایران، احترامی در خور، به مقامِ امیرِ ایران گذاشته شود و خانه پدری ایشان که نشان دهنده فرهنگ این خطه است از خطر تخریب در امان بماند.

اما پس از گذشت ۴ سال، نه تنها هیچ مرمت قابل ملاحظه ای در آن صورت نگرفت، بلکه بی تفاوتی ما به داشته هایمان را بیش از پیش متبلور کرد.در سال ۸۹ یک تابلو بر سر در این خانه نصب شد که اکنون پس از گذشت ۴ سال تنها تار و پودی بیرنگ از آن به جا مانده است. تابلویی که قرار بود مرمت این بنا را اطلاع رسانی کند حال خود نیاز به ترمیم دارد. دکتر یاکوب اتریشی می نویسد پول هایی که به امیر میدادند و نمی گرفت، همگی خرج کشتنش شد حال ما باید بگوییم بودجه هایی که برای پاسداشت بزرگانمان تخصیص دادیم، خرج تبلیغات کارهای نکرده مان شد.

روزی ناصرالدین شاه در بیرون از کاخ راه می رفت.

باران گرفت. شاه تند تند حرکت نمود تا خود را به زیرسقفی برساند. امیر کبیر متغیّر شده گفت: سنگین و باوقار باش. مگر کُلوخی که از باران وا بروی.

اکنون کلوخ، خانه امیر است که در حال وا رفتن است. اما نه با باران آسمان، با باران ناسپاسان.جالب آن که یک خانه دیگر امیر، در آذبایجان شرقی در سال های گذشته مرمت، بازسازی و تبدیل به خانه هنرمندان آذربایجان شد تا یاد بزرگمرد ایران در قاب هنر تصویر شود.

شاید مردم شناسی قائم مقام فراهانی بود که چنین شعری را سرود:

نه آذربایجان اینجا عراق است

متاع رایجش مکر و نفاق است

راستی ما را چه شده است؛ اینجا خانه کبیرترین، امیر ایران است!

IMG_۲۰۱۴۰۸۰۶_۱۳۴۹۲۱

شیر در زنجیر

امیر کبیر در سیاست خارجی خود سیاست «موازنه منفی» را در پیش گرفت که بر اساس آن می گفت: «نه به روس امتیاز می دهیم، نه به انگلیس و نه به هیچ قدرت خارجی دیگری.» حال ما در سیاست داخلی خود سیاست «ارزش منفی» را برای یادمان بزرگان مان برگزیده ایم.ما یاد بزرگان مان را یا در قالب یک قاب بی ارزش بر دیوار خیابان هایمان نصب کرده ایم، یا به کل آن ها را از یاد برده ایم.اما بدانیم که «یک خیابان سهم یک افسانه نیست.»

میرزا حسن خان صابری انصاری در کتاب خود نوشته است:

سفیر انگلیس در ایران گفت: روزی سواره در خیابان طهران می گذشتم، دیدم امیر باکوکبه جلالش می گذرد. پیاده شدم. امیر ملتفت شد. ایستاد تا به او رسیدم. با یکدیگر به بازدید ساختمان قراول خانه ها رفتیم. دیدم بالای هر قراول خانه بیرق (پرچم) ایران است. پرسیدم: مگر اینجا طهران و مرکز ایران نیست؟ گفت: چرا. گفتم: برای نشان دولت یک بیرق کافی است. این همه بیرق از چیست؟ گفت: آن قدر بیرق از ایران بلند کنم که بیرق شما در آن میان گم شود.

اما بدانیم تندیس مردی که آرزویش برافراشتن پرچم ایران بود در حال سرنگونی است.

از جاده پر پیچ و خم روستای هزاوه که می گذری، تا به روستا برسی، در میان طبیعت زیبا و پربرکت، ناگهان چنان قلبت می گیرد که بازدمت از فضای مسموم دوران امیرکبیر سنگین تر می شود. مجسمه ای رنگ و رو رفته از امیر چنان مظلومانه به تو خیره می شود که او را تنها تر از حضورش در حمام فین کاشان می یابی. مجسمه ای افتاده بر روی دیوار، با یک زنجیر، مهار شده، تا از سقوطش جلوگیری شود. این سقوط در حقیقت سقوط ارزش ها و داشته های ماست. ببینیم و بدانیم که فراموش شدگان، فراموش کنندگان را فراموش نمی کنند. شاید به علت همین بی تفاوتی ما بود که امیر دل به غربت زد، و وصیت کرد جنازه اش را به کربلا برند، تا غربت را علتی بر فراموش شدن خویش پندارد، نه بی مهری و بی تفاوتی آیندگانش را. آیا بی تفاوتی ها کمتر از تیغ کشیدن هاست؟

«ای جلاد مزن! مکش! چه کنی؟ های؟!

ای پلید شریر!

چگونه تیغ زنی بر برهنه در حمام؟

چگونه تیر گشایی به شیر در زنجیر!؟»

هنوز، آب به سرخی زند که در رگ جوی،

هنوز، هنوز، هنوز، به قطره قطره ی گلگونه، رنگ می گیرد،

از آنچه گرم چکید از رگ امیرکبیر!

سردبیر مجازی
روزنامه نگار

ارسال نظر

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شد.

قوانین ارسال نظر
  1. نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  2. نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور منتشر نمی‌شود.
  3. نظرات بعد از ویرایش ارسال می‌شود.
*
*